Hayatımın, matematik derslerinde öğrencileri delirtmek için ödev olarak verilen ve çözümü olmayan problemlerden hiçbir farkı yok. hangi değer verilirse verilsin sonuca ulaşılamayan x karakteri de benim üstelik.

hayat karşısında kendimi kartalın pençesinde uçarken denizi hiç görmediği bir açıdan görmekten heyecan duymaya çalışan ama birazdan öleceğini bilen kara benekli bir levrek kadar çaresiz hissediyorum.

evde bir şeyler ötüyor, ama öten saatli bir bombanın kronometresi mi yoksa ev halkının kendi uğraşları sonucu huzursuzluk için sarf edilen kelimelerimi emin olamıyorum. kendimi, her geçen gün kendimin berbat bir kopyası haline getiriyormuşum gibi geliyor. mezar taşıma "ben istisna değilim, sizin de istisna olduğunuzu sanmıyorum." yazdıracağım.