İç sesimin gidişinin bilmem kaçıncı günü. Ciddi bir terk ediliş yaşıyorum. Telli babaya tel bağlayalım dedi geçen bir arkadaş. Bu cuma için sözleştik. Daha ne yapabilirim bilmiyorum. Dün sevdiği çorbadan yaptım, tık yok. Bizim iç ses nanay. Pek ümidim kalmadı. 

Birilerinin kamburuyuz, bir şeylerin hamalı..

3. Günün Gecesi 6:48

Makine gürültüsünde de, evin boşluğunda da iç sesimi duyamıyorum. Öyle sanıyorum ki iç sesim tarafından terk edildim. Halbu ki 29 senedir iki iyi silah arkadaşıydık. Mesela dün bardağım kırıldı, hiçbir şey demedi. Ufak bi fırça kaymasını beklerdim. Her iç ses özünde biraz asabidir, gergindir, bıçkındır. Öyle baktık beraber, bir şey demedi. Sonra ben topladım. Hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam ettim. Aslında çok şey oldu da ben geçiştirdim. Eksikliğini gideremeyeceğim, yerine asla koyamayacağım bir şeyi kaybetmişim gibi hissettim, ama işte içi boş bir umutla, dursun sonra hallederiz dedim dışarıdan.