Yine kendimle, kendi aramda milyonlarca kilometre yol varmış, hiç erişilemeyecek olan kendime sesim soluğum yetmiyormuş da öylece ardımdan bakakalmışım gibi bir gece... Bakıyorum giden benim, bakıyorum duran benim, bakıyorum seslenen de benim biçare.. Yüksek yüksek tepelere ev mi kurmuşum ne bok yemişsem arada bir boşluk, arada bir bokluk.. 

    

 Sıkı muhasebeler yapmak adına böyle yolları yararlı buluyorum. Dalgalı saçlarımı lüle yaparken parmağımda, terk ederken bu yeri ve bu yerin her yerlerini, izim tozum kalmasın istiyorum ve oturduğum banka bir 'E' harfi çiziktirmeden kalkıyorum. Böyle yollarda iç ses daha bir kuvvetli ve kudretli çıkıyor. Ve diyor ki "İktidara gelince herkese iki anahtar bir de orman yolu verelim." 

Netice itibariyle kimse hüzünleri Muazzez Abacı kurnazlığıyla evde bırakıp çıkmıyor...

  Dağ başını duman almışsa yapılabilecek belki de en güzel şey bir parça odun atmaktır yahut körükle gitmektir yangına. 

Damla damla düşüyorsa kederiniz kirpiğinizden, bir harfin ağırlıysa yüreğinizdeki depremlerin yegane müsebbibi, alıp başınızı gidecek bir başınız da kalmamışsa artık, herkesin baktığı fakat kimsenin göremediği o kişi olmuşsanız, içinizdeki o kuyuya düşerken kimse elinizden tutmamışsa ve yekpare düşüyorsanız Yusuf’tan daha Yusuf.., namütenahi, mürg-i dilinize kanat çırpmak zûl geliyorsa yakın bir sigara.. Zaten ciğerinizin bir ehemmiyeti kalmamıştır.