Ben bu yazıyı yazmaya başladığımda, bir baba evi terk edildi. Bir kuş, bir süs havuzunun kenarında ortası çukurlaşmış taşa dolan suyu içmeye başladı. Bir sürü ölüm oldu, bir kucak dolusu bebek doğdu, bir şeyleri alkışladı birileri. Üst katında Kur’an okunan bir evin alt katında disko müzikleri çaldı son ses. Bir kız kitaplarını düşürdü hayatının aşkına çarparak, sonbahar yaprakları rüzgarda savruldu birbirlerine bakarken. Bir kadın demliği koydu balkon taşına, karşısındaki boş sandalyeye kahrolarak. Şehrin en işlek caddesinde bir evsiz battaniyesine daha sıkı sarıldı, evvelden çocuğuna sarıldığı gibi. Maasai Mara’da bir aslan avını son anda kaybetti ve ardından bakakaldı, yavrularıma ne götüreceğim endişesiyle. Bir bardak su yere düştü bir demansın elinden, niçin bardağı eline aldığını hatırlamayarak.Ve son nefesini verdi bir madenci sabah sağ girdiği tünelde, hiç acı çekmeyerek.

       Ben bu yazının ortalarındayken, son otobüs peşinde koşan bir genç otobüsü kaçırışına üzüldü, kim bilir nereye gidemiyordu… Batmaz denilen bir gemi battı, içine binlerce hatırayı gömerek. Bir balıkçı ‘taze taze bunlaaaaaaar!’ diye bağırdı. Bir kız düğün hazırlıkları yaptığı sevgilisinin cenazesini hıçkırıklarla kaldırdı. Bir çocuk sapanla kuş avladı, çok sonraları yaptığı bu şeyden hicap duyacağını bilmeyerek. İdamın henüz kaldırılmadığı bir yerde, biri haksız yere idama mahkum oldu ve babasının saçları bir gecede ağardı. Orhan Veli’nin kadını suya değdirdi ayaklarını, bir yandan İstanbul’u dinledi gözleri kapalı…

Ben bu yazının sonuna geldiğimde, ölümlerin, işgallerin, aşılmaz dağların olduğu bu dünya her zamankinden daha dünyaydı.. Bir kuş vurulacağını bilmeden uçuyor, bir bebek beş dakika sonra öleceğini bilmeden büyük sancılarla geliyor, bir gemi batacağını bilmeden suya giriyordu. Ve bir adam şöyle diyordu sallanan sandalyesinde ağır ağır içerken sigarasını, “Bize bir ömür daha lazım, vefatımızdan sonra. Çünkü bu ömrümüzü sadece umutlanmakla geçirdik.”

Dear Ulya,

On the morning of June 30th, with excited steps, I arrived at Sabiha Gökçen Airport, my daughter. I traveled for you, I tasted all sorts of fruits for you… I danced to beautiful songs, saw wonderful people, and marveled at the splendor and simplicity of every city I set foot in before you came into my life.

The first country I visited alone was Spain. Andalusia… You will love it, my daughter, especially Córdoba. The city that Zülfü Livaneli could not reach, but one I found so hard to leave behind — Córdoba, where the moon shines large, the horses are dark, the streets are narrow, the people humble, the shopkeepers kind, and the sweets extraordinary…

Seville, the heart of Andalusia… That will be the first place we go together. We will tire ourselves out visiting a few museums, then head to El Baso to try delicious tapas and, of course, oxtail croquettes. Sangria might not be age-appropriate for you yet when we set out on this journey, but I will drink one for you. We will wander together through the gardens of the Real Alcázar. On the streets, you will watch the dances of the gypsies, and I will watch your astonished gaze. We’ll chase each other along the tram tracks in the cool of the evening. I will watch the wonder in your eyes as you see the gypsies’ lively dances…

We’ll take the train to Córdoba, rocking gently along the way. You will watch the road, and I will watch you. You’ll complain a little about the afternoon heat, your little feet will grow tired, and you’ll voice some small complaints, but the Mezquita of Córdoba will take your breath away. I had walked barefoot there; most likely you will want to do the same. You’ll be speechless as you take off your shoes. Together we’ll climb the bell tower. With the quick steps and agility of youth, you’ll climb faster than me, teasing me on the way up. At the very top, I will sneak you up the chained staircase to the largest bell, just as I once did myself… We’ll stay in the Jewish quarter, in a house with a fully working bathroom drain. :) In the evening, we will walk along the riverside, and you will love the golden lights. If we are lucky, we might even go to a Córdoba football match together.

From there, we will head to Málaga by train one late afternoon. In the blink of an eye, the trip will be over. We will drop our bags quickly in a house close to the city center, eager to blend into the crowds in the lively streets. While your little hand gets lost in mine, your mind will be filled with countless questions. With unfamiliar sounds in our ears, we will stride through the streets as if embracing the whole world. I will show you the spot at the Málaga fortress where I once sang a song. Hand in hand, mother and daughter, we will sing another song, and the world will listen to us…

After spending a few mornings in Málaga, we will head to Granada… We’ll stay in a boutique hotel near Granada Cathedral. Close to the hotel, there’s a wonderful Turkish restaurant where I will take you. The hummus is incredible — you’ll want to lick your fingers. And of course, the local dessert: pionono…

Then we will go together to a place I have never been: Gibraltar. I will tell you its history and the impact it had on me, and you will understand what it means to fall in love with a mountain… Together, we will stride across the world, tasting it and marveling at everything, once you arrive.

And know, my daughter, that I walked these roads for you. One day when you come, every stone, every street, every song will be waiting for you.  

                                                                                                                                                 With love and laugh..

 

 

         Sevgili Ulya,

         Umarım bekleme salonunun ikramları seni mutlu ediyordur kızım. Çünkü gidişata bakılırsa çok uzun zaman orada kalacaksın, belki de ebediyen. Biliyorum, hatta duyuyorum, oturduğun yerden bana kızdığını, söylendiğini ama işte dünya böyle bir yer kızım; karmaşık ve kaos dolu. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığım şu sıralar, yani baban olacağını düşündüğüm o adamla tanıştıktan sonraki günler, kah havalara uçtum sevinçten, kah bir sözüyle mutsuzluklara gark oldum. Fakat engin gibi görünen sabrımın bugün itibariyle sonuna, sınırına deyim yerindeyse son damlasına geldik. Daha önceki bir mektubumda ''sevdiğinin aynı derece seni sevmesinin mümkün olmadığı bu dünya...'' diye bir şey yazmıştım, hatırlarsın. Ben, baban olacağını düşündüğüm o adamın, beni gerçekten benim onu sevdiğimden daha fazla sevdiğini biliyorum ama sanırım bazen yetmiyor salt sevmek. Evet, anlamadığım bir şekilde yetmiyor. Bugün bana kimseyle konuşmak istemediğini söyledi. Sanırım kepenkleri indiriyoruz kızım. Onu tanımanı çok isterdim. Fakat muhtemelen tanıyamayacaksın. 

        Çok sevdiğin o evden bazen yaka paça atılırsın, bir günahın olmadığı halde. Biliyorsun kızım, benim hep böyle. Bu da böyleymiş, bu da bu kadarmış deyip usul usul yürüyelim şimdi. Tut elimi ela gözlerine kurban olduğum, benim senden başka tutunacak kimsem kalmadı, dualarını benden esirgeme. Bir yerlerden bana baktığını biliyorum. Daralan yüreğimin halini de görüyorsun. Seni çok seviyorum. 

Dear Ulya,

As a famous folk poet said, this world is not heaven. That's why I will do my best for you. I don't know when or where our paths will cross, my beautiful hazel-eyed girl, but I will collect wonderful memories and people until that beautiful day when we will meet you. Today, we met your uncle Sefa in Adana, we are going to your zırzop uncle Batuhan's wedding. We are going to Hatay in an old bus we found at the last minute, sweating, a little sleepy from the food we ate, but above all, flying with happiness. I will write a letter about your uncle Batuhan in the future. I am sure you will love him too. Your uncle used to talk a lot about Hatay during our university years. Now we set off to witness his happiness. I hope everything goes well for him and his wife Gözde and they will be very happy. With love on the road to Hatay.

 It's over in the head, But the head is also over.