Konuşmak, anlatmak, anlaşılmak istiyorsun fakat kendini anlatabilecek kelimelerin az, soyut ve acele. Her şey hemen olsun, ben kendimi bulayım bir başkasında ve biraz da sos istiyorum, salata istiyorum, nar ekşisi ve pulbiber istiyorum bir de anlaşılmak istiyorum. Olmaz. Bu arada dünya barışı istiyorum, şarjım falan bitmesin istiyorum. Başım gerçekten sağ olsun istiyorum. Bunları yani istediklerini tek tek diziyorsun raflarına anlaşılmak istediğin yerlerinin. Bir yerden değil her yerden ve bir yerin birçok yerinden anlaşılmak istiyorsun. Olmaz. Havada asılı kalıyor söylediklerin. Söylediklerinin tutulacak bir yeri yok. "Bu benim" diye anlattığın hiçbir şey kendin değil. O benim diye göstermek istediğin bir benlik. Oysaki dağlar kadar fark var senin ve yine senin aranda. Konuş sen yine de, dilin dönmeyi unutmasın, sevdalılar ayrılmasın, kimse kimseye nükleer bomba atmasın, ekmek ocakta yanmasın, yaksın ama acımasın, şefim adanalar 1.5 olsun bu arada, saçlar yolunmasın, içler daralmasın, daralan varsa pencereyi açsın kapatsın.