Gerçekten neyi istediğimi öğrenemeden bitecek yaşamım.Bazen bir düşünce karmaşasının ortasında, düşünceden düşünceye atlarken "buraya nasıl geldim?" diyorum. Aynı soru doğduğum andan itibaren ölümüme dek geçerli.Her gün bir başka isteğe itekliyorum kendimi. Zorlama bir sevinçle kalkıyorum yatağımdan. Gündelik işlerle uğraşmak, dostlarla oturmak, yürümek ve ezberden hep, her şeyim.Bugünümde ya da yarınımda yeni bir şey yok. Bunun bilincindeyim ama unutuyorum. Otobüs bekliyorum, ekmek alıyorum, tvyi açıp haberlere bakıyorum. Ben de benziyorum o haberlerin sunuluşuna. Mutlu, mutsuz, öfkeli, yorgun. Çıkılamayan bir çemberdeyim. Yine de uyuyup uyanıyorum.Bu döngüyü hatırlamadıkça insan, iyi idare ediyor bir yere kadar. Sonra hatırladığımı unutuyorum. Bu da döngüye dahil.