Zamanın dipsiz kuyusuna düşmüşken, çırpınıp ağlamak beyhude ve bir ehemmiyeti kalmamıştır nefes alıp vermenin. Bir at dört nala gitmiyorsa, bir jokey, jokeyliğinden çok şey kaybetmiş demektir. Bir keşişin duaları artık yarım ve ezbereyse, 'Rab! 'beni duy, beni gör, bana ağla' yakarışlarının sonu gelmişse, kepenk kapatan esnaf hüznüyle bir kilit vurulmalıdır o mabede. Yorulmuşsa bir aslan avının peşinden mütemadiyen koşmaktan ve son nefesini vermişse bir savanın orta yerinde inleye inleye, kanun, töre, insanlık belki, her neyse her birimizi birer Atlas çaresizliğinde kamburlaştıran, baştan yaratılmalıdır. 

Gugli!

Gugli!

Go away!

    Yine kendimle, kendi aramda milyonlarca kilometre yol varmış, hiç erişilemeyecek olan kendime sesim soluğum yetmiyormuş da öylece ardımdan bakakalmışım gibi bir gece... Bakıyorum giden benim, bakıyorum duran benim, bakıyorum seslenen de benim biçare.. Yüksek yüksek tepelere ev mi kurmuşum ne bok yemişsem arada bir boşluk, arada bir bokluk.. 

    

 Sıkı muhasebeler yapmak adına böyle yolları yararlı buluyorum. Dalgalı saçlarımı lüle yaparken parmağımda, terk ederken bu yeri ve bu yerin her yerlerini, izim tozum kalmasın istiyorum ve oturduğum banka bir 'E' harfi çiziktirmeden kalkıyorum. Böyle yollarda iç ses daha bir kuvvetli ve kudretli çıkıyor. Ve diyor ki "İktidara gelince herkese iki anahtar bir de orman yolu verelim." 

Netice itibariyle kimse hüzünleri Muazzez Abacı kurnazlığıyla evde bırakıp çıkmıyor...

  Dağ başını duman almışsa yapılabilecek belki de en güzel şey bir parça odun atmaktır yahut körükle gitmektir yangına. 

Damla damla düşüyorsa kederiniz kirpiğinizden, bir harfin ağırlıysa yüreğinizdeki depremlerin yegane müsebbibi, alıp başınızı gidecek bir başınız da kalmamışsa artık, herkesin baktığı fakat kimsenin göremediği o kişi olmuşsanız, içinizdeki o kuyuya düşerken kimse elinizden tutmamışsa ve yekpare düşüyorsanız Yusuf’tan daha Yusuf.., namütenahi, mürg-i dilinize kanat çırpmak zûl geliyorsa yakın bir sigara.. Zaten ciğerinizin bir ehemmiyeti kalmamıştır. 

Böyle günler olabilir…

Kafanızda o hiç yapmayacağınız konuşmayı elli defa prova ederken bulursunuz kendinizi. Aklın kendisiyle olan konuşmasının belki tamamında O’nu nakavt edersiniz ama hiçbir haz duymazsınız. Buna terminolojide “mutsuz Muhammed Ali sendromu” denir. Her nakavt mutluluk vermez. 

Böyle günler olabilir…

Bütün dünya başınıza bir anda, bir sözle, bir davranışla yıkılabilir. Güvendiğiniz dağları kar değil tipi vurur. Sonra oturup Z raporu çıkarır bin defa üstünden geçersiniz her şeyin ince ince. Sonra o Z raporu da sizin üstünüzden geçer kalın kalın. Buna terminolojide “insanın büküle büküle kaytan, bıyığın sikile sikile şeytan olması sendromu” denir. Her bükülme iz bırakır.

Böyle günler olabilir…

Kocaman dünyada kendinize kaçacak hiçbir yer bulamazsınız. Yakanıza yapışmaya bir yığın insan koşar iğnenin yanından bile geçmeden ellerinde çuvaldızlarla. Buna terminolojide “vurun ulan vurun ben kolay ölmem sendromu” denir.