En son bi ayçiçeği tarlasına baktığımda çocuktum. Dedemlerin binasının çatısına çıkmıştım. Hayranlıkla birkaç dakika bakakaldığımı hatırlıyorum. Bir sonraki gün yine çıktım çatıya. Sonra gidene kadar öyle devam etti. Her gün bir öncekinden daha hevesli tırmandım merdivenleri. Her gün bir öncekinden daha hayran baktım. Her gün bir öncekinden daha mutlu oldum. Sanırım o zamanlardan huy bellemişim yüksek bir yerlerde durup aşağıdan akan insan selini izlemeyi. Şimdilerde yüksək bir yer bulmak zor. Durmak daha da zor.